Strona główna · Studia przypadków
CHECK-BACK • STUDIUM PRZYPADKU

„Przecież tak się umówiliśmy”. Tylko czy na pewno?

Po spotkaniu każdy realizuje to samo ustalenie trochę inaczej. Jak sprawdzić, czy wszyscy naprawdę zrozumieli je tak samo?

Współpraca i komunikacja

Sytuacja

01

Zespół kończy krótkie spotkanie projektowe.

Na koniec Aneta mówi:

– Ustaliliśmy, że do piątku przygotujemy propozycję zmian i wrócimy z nią na kolejne spotkanie.

Nikt nie zgłasza uwag.

W piątek okazuje się, że Paweł przygotował analizę danych, Marta trzy slajdy z rekomendacjami, a Krzysztof niczego nie zrobił, bo był przekonany, że materiał powstanie wspólnie podczas kolejnego spotkania.

Aneta jest zaskoczona.

– Przecież tak się umówiliśmy.

Krzysztof odpowiada:

– Ja zrozumiałem to inaczej.

Paweł dodaje:

– Szczerze mówiąc, ja też nie byłem pewien, kto ma to zebrać w całość.

Wszyscy słyszeli to samo ustalenie.

Każdy wyszedł z niego z trochę innym obrazem działania.

Co robisz?

Twoja decyzja

02

Co robisz?

Co tak naprawdę dzieje się w tej sytuacji?

03

Problem nie polega na tym, że ktoś koniecznie źle słuchał.

Problem polega na tym, że grupa potraktowała brak pytań jak wspólne rozumienie.

Padło jedno zdanie:

„Do piątku przygotujemy propozycję zmian.”

Nie zostało jednak ustalone:

kto przygotowuje materiał,
kto zbiera wkład od pozostałych,
co dokładnie ma powstać,
kto odpowiada za wersję końcową.

Każda osoba uzupełniła brakujące elementy po swojemu.

Formalnie ustalenie było.

Operacyjnie nadal było niepełne.

Pułapka

04

„Skoro nikt nie zapytał, to wszyscy zrozumieli.”

To założenie jest wygodne.

Pozwala szybko zamknąć temat i przejść dalej.

Tyle że cisza może oznaczać różne rzeczy.

Ktoś uważa, że rozumie. Ktoś nie chce przedłużać spotkania. Ktoś zakłada, że szczegóły zostaną doprecyzowane później. Ktoś jeszcze nie wie, czego nie wie.

Dlatego pytanie „Czy wszystko jasne?” często niewiele sprawdza.

Dużo więcej daje pytanie: „Jak rozumiesz swoją część?”

Co powiedzieć?

05

Konkretny język, którego można użyć w realnej rozmowie.

AnetaZanim będziemy ustalać, kto zawinił, sprawdźmy, jak każde z nas zrozumiało tamto ustalenie.
PawełJa byłem przekonany, że każdy przygotowuje swoją część.
MartaJa z kolei zrozumiałam, że mamy przynieść pomysły, a całość złożymy razem.
KrzysztofJa myślałem, że Paweł zbierze materiał, bo prowadził ten punkt.
AnetaCzyli nie mieliśmy jednego wspólnego obrazu działania.
ZespółWygląda na to, że nie.
AnetaDobrze. Ustalmy teraz konkretnie: Paweł zbiera dane, Marta przygotowuje rekomendacje, Krzysztof sprawdza ryzyka. W czwartek do 12.00 wszystko trafia do Marty, a ona składa wersję końcową. Jak każde z was rozumie swoją część?

Rozmowa przestaje dotyczyć tego, kto powinien był się domyślić.

Zaczyna dotyczyć tego, co rzeczywiście zostało uzgodnione.

Dobra praktyka

06
USTALENIE

Co właściwie uzgodniliśmy?

CHECK-BACK

Jak każda osoba to rozumie?

DOPRECYZOWANIE

Gdzie pojawiają się różnice?

ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Kto robi co i do kiedy?

Dobre ustalenie nie kończy się wtedy, gdy wszyscy milczą. Kończy się wtedy, gdy wiadomo, czy wszyscy naprawdę rozumieją je tak samo.

← Wróć do studiów przypadków