01
Zaczynam od sytuacji
Interesuje mnie nie tylko temat szkolenia, ale przede wszystkim to, co naprawdę dzieje się w pracy.
Z jakimi sytuacjami mierzą się uczestnicy? Które rozmowy są najtrudniejsze? Gdzie pojawia się niepewność, napięcie albo brak decyzji? Co dziś działa, a co regularnie prowadzi do problemów?
To właśnie te sytuacje stają się punktem wyjścia do projektowania warsztatu.
02
Zamieniam sytuacje w materiał do pracy
Realne problemy przekładam na case’y, ćwiczenia, pytania, symulacje i modele, które pozwalają spojrzeć na sytuację z różnych perspektyw.
Nie chodzi o odtwarzanie konkretnych zdarzeń jeden do jednego. Chodzi o zachowanie ich mechanizmu: presji, sprzecznych interesów, emocji, ograniczeń, decyzji i konsekwencji.
Dzięki temu uczestnicy pracują na sytuacjach, które są im bliskie, ale mają jednocześnie przestrzeń, żeby bezpiecznie je przeanalizować i poszukać innych sposobów działania.
03
Ćwiczymy działanie
Sama wiedza rzadko zmienia sposób pracy.
Dlatego podczas warsztatu ważne jest dla mnie przejście od „rozumiem” do „potrafię to zrobić”.
Co powiedzieć? O co zapytać? Jak rozpocząć trudną rozmowę? Jak zareagować na opór? Jak postawić granicę bez eskalowania napięcia? Jak poprowadzić rozmowę, kiedy druga strona widzi sytuację zupełnie inaczej?
Modele i narzędzia są potrzebne, ale przede wszystkim jako wsparcie działania, a nie cel sam w sobie.
04
Zostaje coś do wykorzystania po warsztacie
Dobre szkolenie nie powinno kończyć się wraz z ostatnim slajdem.
Dlatego zależy mi, żeby uczestnicy wychodzili z czymś, do czego mogą wrócić w codziennej pracy: strukturą rozmowy, zestawem pytań, prostym algorytmem, sposobem przygotowania decyzji albo własnym ustaleniem wdrożeniowym.
Nie wszystko trzeba zapamiętać. Ważniejsze jest, żeby wiedzieć co można zrobić inaczej przy następnej podobnej sytuacji.