„Myślałem, że miał się tym zająć Marek”
Tydzień po spotkaniu okazuje się, że temat nie ruszył, ponieważ każdy inaczej zrozumiał odpowiedzialność. Jak wyjaśnić ustalenie i domknąć kolejne kroki?
Sytuacja
01Tydzień temu zespół ustalił, że trzeba przygotować propozycję zmian w procesie.
Na spotkaniu padło:
— Dobrze, to wracamy z propozycją do przyszłego piątku.
Nikt nie zgłosił zastrzeżeń. Kilka osób przytaknęło.
Dzisiaj pytasz jednego z uczestników:
— Jak idzie z tą propozycją?
Pracownik odpowiada:
— Myślałem, że miał się tym zająć Marek.
Marek reaguje:
— Ja zrozumiałem, że mam tylko podesłać dane.
Po chwili okazuje się, że temat praktycznie nie ruszył.
Twoja decyzja
02Co robisz?
Co tak naprawdę dzieje się w tej sytuacji?
03Na pierwszy rzut oka wygląda to jak problem z wykonaniem zadania.
Możliwe jednak, że problem pojawił się już przy ustalaniu, kto odpowiada za zadanie.
Zespół mógł zgodzić się z kierunkiem, ale nie ustalić jednoznacznie, kto bierze którą część pracy.
Zdanie: „Wracamy z propozycją do piątku” może wydawać się prowadzącemu wystarczająco czytelne.
W efekcie kilka osób może wyjść z tego samego spotkania z różnymi wersjami tego samego ustalenia.
Pułapka
04Najbardziej ryzykowne jest szybkie przejście do rozliczania ludzi z ustalenia, w którym odpowiedzialność nie została wystarczająco jasno przypisana.
„Przecież wszyscy się na to zgodziliście.” „To było jasne.” „Nie możemy teraz wracać do tego, kto co zrozumiał.”
Taki komunikat może zwiększyć presję. Nie rozwiązuje jednak źródła problemu. Jeżeli zespół rzeczywiście wyszedł ze spotkania z różnymi interpretacjami, samo przyspieszenie wykonania nie zapobiegnie podobnej sytuacji następnym razem.
Drugie ryzyko pojawia się przy natychmiastowym wskazaniu jednej osoby: „Dobrze. Marek, od teraz Ty jesteś odpowiedzialny za całość.” To może uporządkować sytuację operacyjnie. Nie daje jednak pewności, czy zespół zrozumie, co dokładnie wcześniej nie zadziałało.
Co powiedzieć?
05Konkretny język, którego można użyć w realnej rozmowie.
W tej rozmowie szef nie rezygnuje z odpowiedzialności zespołu. Nie zakłada jednak automatycznie, że wcześniejsze ustalenie było dla wszystkich równie czytelne.
Dobra praktyka
06Kiedy okazuje się, że zadanie nie ruszyło, najpierw sprawdź, czy zawiodło wykonanie, czy już samo ustalenie.
Kto bierze odpowiedzialność?
Co dokładnie ma być wykonane?
Do kiedy?
Po czym poznamy, że zadanie jest wykonane?
Kiedy sprawdzimy postęp lub rezultat?
Warto też poprosić uczestników o krótkie odtworzenie ustalenia własnymi słowami.
Celem nie jest testowanie ludzi. Chodzi o sprawdzenie, czy wszyscy wychodzą ze spotkania z tym samym obrazem kolejnego kroku.
Samo: „Czy wszystko jasne?” może dać złudne poczucie domknięcia.
Znacznie więcej pokazuje pytanie: „Co dokładnie bierzesz z tego na siebie?”
Dopiero wtedy zgoda zaczyna zamieniać się w odpowiedzialność.