Strona główna · Studia przypadków
USTALENIA • STUDIUM PRZYPADKU

„Myślałem, że miał się tym zająć Marek”

Tydzień po spotkaniu okazuje się, że temat nie ruszył, ponieważ każdy inaczej zrozumiał odpowiedzialność. Jak wyjaśnić ustalenie i domknąć kolejne kroki?

Zarządzanie

Sytuacja

01

Tydzień temu zespół ustalił, że trzeba przygotować propozycję zmian w procesie.

Na spotkaniu padło:

— Dobrze, to wracamy z propozycją do przyszłego piątku.

Nikt nie zgłosił zastrzeżeń. Kilka osób przytaknęło.

Dzisiaj pytasz jednego z uczestników:

— Jak idzie z tą propozycją?

Pracownik odpowiada:

— Myślałem, że miał się tym zająć Marek.

Marek reaguje:

— Ja zrozumiałem, że mam tylko podesłać dane.

Po chwili okazuje się, że temat praktycznie nie ruszył.

Twoja decyzja

02

Co robisz?

Co tak naprawdę dzieje się w tej sytuacji?

03

Na pierwszy rzut oka wygląda to jak problem z wykonaniem zadania.

Możliwe jednak, że problem pojawił się już przy ustalaniu, kto odpowiada za zadanie.

Zespół mógł zgodzić się z kierunkiem, ale nie ustalić jednoznacznie, kto bierze którą część pracy.

Zdanie: „Wracamy z propozycją do piątku” może wydawać się prowadzącemu wystarczająco czytelne.

Jedno zdanie, różne interpretacje„Marek to przygotuje.” „Ja tylko dostarczę dane.” „Ktoś zbierze nasze uwagi.” „To zadanie całego zespołu.” „Doprecyzujemy to później.”
Najpierw sprawdź rozumienie ustaleniaZamiast od razu pytać „Dlaczego tego nie zrobiliście?”, warto najpierw sprawdzić: „Jak każdy z Was rozumiał to ustalenie?”

W efekcie kilka osób może wyjść z tego samego spotkania z różnymi wersjami tego samego ustalenia.

Pułapka

04

Najbardziej ryzykowne jest szybkie przejście do rozliczania ludzi z ustalenia, w którym odpowiedzialność nie została wystarczająco jasno przypisana.

„Przecież wszyscy się na to zgodziliście.” „To było jasne.” „Nie możemy teraz wracać do tego, kto co zrozumiał.”

Taki komunikat może zwiększyć presję. Nie rozwiązuje jednak źródła problemu. Jeżeli zespół rzeczywiście wyszedł ze spotkania z różnymi interpretacjami, samo przyspieszenie wykonania nie zapobiegnie podobnej sytuacji następnym razem.

Drugie ryzyko pojawia się przy natychmiastowym wskazaniu jednej osoby: „Dobrze. Marek, od teraz Ty jesteś odpowiedzialny za całość.” To może uporządkować sytuację operacyjnie. Nie daje jednak pewności, czy zespół zrozumie, co dokładnie wcześniej nie zadziałało.

Co powiedzieć?

05

Konkretny język, którego można użyć w realnej rozmowie.

Liderka/liderZatrzymajmy się na chwilę. Chcę najpierw sprawdzić, jak rozumieliśmy tamto ustalenie. Jak Ty je rozumiałeś?
PRACOWNIKMyślałem, że Marek przygotowuje propozycję, a ja mam tylko podesłać informacje.
Liderka/liderMarek, a jak Ty to rozumiałeś?
MAREKŻe zbieram dane, ale ktoś inny składa całość.
Liderka/liderCzyli mieliśmy wspólny kierunek, ale nie mieliśmy wspólnego rozumienia odpowiedzialności.
PRACOWNIKTak to wygląda.
Liderka/liderDobrze. Ustalmy więc to teraz precyzyjnie. Marek przygotowuje pierwszą wersję propozycji. Ty dostarczasz mu dane do środy do 12:00. W czwartek obaj sprawdzacie całość, a w piątek do 10:00 dostaję finalną wersję. Czy każdy rozumie swoją część tak samo?
MAREKTak.
PRACOWNIKTak.
Liderka/liderNa przyszłość podobne ustalenia będziemy domykać konkretnie: kto, co i do kiedy.

W tej rozmowie szef nie rezygnuje z odpowiedzialności zespołu. Nie zakłada jednak automatycznie, że wcześniejsze ustalenie było dla wszystkich równie czytelne.

Dobra praktyka

06

Kiedy okazuje się, że zadanie nie ruszyło, najpierw sprawdź, czy zawiodło wykonanie, czy już samo ustalenie.

KTO

Kto bierze odpowiedzialność?

CO

Co dokładnie ma być wykonane?

TERMIN

Do kiedy?

REZULTAT

Po czym poznamy, że zadanie jest wykonane?

POWRÓT

Kiedy sprawdzimy postęp lub rezultat?

Warto też poprosić uczestników o krótkie odtworzenie ustalenia własnymi słowami.

Celem nie jest testowanie ludzi. Chodzi o sprawdzenie, czy wszyscy wychodzą ze spotkania z tym samym obrazem kolejnego kroku.

Samo: „Czy wszystko jasne?” może dać złudne poczucie domknięcia.

Znacznie więcej pokazuje pytanie: „Co dokładnie bierzesz z tego na siebie?”

Dopiero wtedy zgoda zaczyna zamieniać się w odpowiedzialność.

← Wróć do studiów przypadków