To jedna z tych sytuacji, które potrafią zaskoczyć nawet doświadczone zespoły.
Z perspektywy osoby prowadzącej spotkanie wszystko wydawało się jasne.
Była rozmowa.
Była zgoda.
Było podsumowanie.
A mimo to nie było działania.
Zgoda nie zawsze oznacza zobowiązanie
Na spotkaniach łatwo pomylić kilka różnych rzeczy.
Ktoś może rozumieć ustalenie.
Może się z nim zgadzać.
Może nie mieć zastrzeżeń.
Może uznać, że pomysł jest sensowny.
Nadal jednak może nie czuć się odpowiedzialny za jego realizację.
To ważne rozróżnienie.
Zdanie:
— Tak, to ma sens.
nie znaczy jeszcze:
— Ja to biorę, wiem, co mam zrobić i wrócę z tym do piątku.
Pierwsze jest akceptacją.
Drugie jest zobowiązaniem.
Na wielu spotkaniach zatrzymujemy się właśnie pomiędzy jednym a drugim.
„Wszyscy wiedzą” bywa sygnałem ostrzegawczym
Pod koniec spotkania pada pytanie:
— Wszystko jasne?
Kilka osób kiwa głową.
Ktoś mówi:
— Tak.
Prowadzący zamyka temat.
Problem w tym, że „jasne” może znaczyć bardzo różne rzeczy:
„Rozumiem, o czym mówimy.”
„Nie mam teraz pytań.”
„Nie chcę już przedłużać spotkania.”
„Zakładam, że ktoś inny się tym zajmie.”
„Nie do końca się zgadzam, ale nie będę teraz wchodzić w dyskusję.”
„Później jeszcze to doprecyzujemy.”
Z zewnątrz wszystkie te reakcje mogą wyglądać podobnie.
Dlatego samo pytanie: „Czy wszystko jest jasne?” rzadko wystarcza, żeby sprawdzić gotowość do działania.
Odpowiedzialność lubi konkret
Im bardziej ogólne jest ustalenie, tym więcej miejsca zostaje na interpretację.
„Trzeba przygotować propozycję.”
„Musimy wrócić do klienta.”
„Dopracujemy proces.”
„Zespół powinien to sprawdzić.”
Każde z tych zdań brzmi jak plan.
Trudno jednak na jego podstawie odpowiedzieć na cztery podstawowe pytania:
Kto?
Co dokładnie?
Do kiedy?
Po czym poznamy, że temat jest zamknięty?
Dopóki te odpowiedzi nie są czytelne, ustalenie może pozostać bardziej intencją niż zobowiązaniem.
Czasami brak działania ujawnia brak prawdziwej zgody
Jest jeszcze druga możliwość.
Zespół nie realizuje ustalenia nie dlatego, że nie zrozumiał zadania.
Czasami dzieje się tak dlatego, że nigdy naprawdę go nie zaakceptował.
Na spotkaniu nikt tego jednak nie powiedział.
Powody mogą być różne.
Ktoś uważa rozwiązanie za nierealne.
Ktoś widzi inne priorytety.
Ktoś przewiduje problem, ale nie chce być „tym, który znowu blokuje”.
Ktoś nie czuje się wystarczająco bezpiecznie, żeby zakwestionować kierunek.
Ktoś wie, że po spotkaniu wróci do swoich zadań i nowe ustalenie po prostu przegra z bieżącą pracą.
W takiej sytuacji cisza nie oznacza zgody.
Oznacza jedynie brak sprzeciwu w danym momencie.
To istotna różnica.
Dobre podsumowanie zaczyna się przed końcem spotkania
Naturalnym odruchem jest zostawić ustalenia na ostatnie trzy minuty.
— Dobra, to szybko podsumujmy.
Zaczyna się wyścig z czasem.
Jedna osoba bierze temat.
Druga „ma sprawdzić”.
Trzecia „wróci z informacją”.
Ktoś zapisuje termin.
Ktoś już wychodzi na kolejne spotkanie.
Tymczasem właśnie wtedy rozstrzyga się, czy rozmowa zamieni się w działanie.
Dlatego dobre domknięcie nie powinno być administracyjnym dodatkiem do spotkania.
Jest częścią samego procesu podejmowania decyzji.
Warto sprawdzić nie tylko:
— Co ustaliliśmy?
ale również:
— Kto bierze za to odpowiedzialność?
— Co konkretnie będzie gotowe?
— Do kiedy?
— Czy ten termin jest realny?
— Co może przeszkodzić?
— Kiedy sprawdzimy, gdzie jesteśmy?
To nie musi trwać długo.
Takie domknięcie zamienia jednak ogólną zgodę w coś znacznie bardziej konkretnego.
Monitorowanie nie zaczyna się tydzień później
Częsty błąd pojawia się jeszcze później.
Szef lub prowadzący spotkanie zakłada:
„Skoro się umówiliśmy, teraz daję ludziom przestrzeń.”
Po tygodniu pyta:
— Jak idzie?
Dopiero wtedy dowiaduje się, że zadanie właściwie nie ruszyło.
Monitorowanie nie musi oznaczać kontroli każdego kroku.
Może oznaczać wcześniejsze ustalenie: kiedy wracamy do tematu i czego wtedy oczekujemy.
Na przykład:
— Do środy przygotujesz pierwszą wersję. W czwartek rano mamy 15 minut i sprawdzamy, czego jeszcze brakuje.
Albo:
— W piątek nie potrzebuję jeszcze finalnego rozwiązania. Chcę zobaczyć trzy warianty i rekomendację.
Wtedy sprawdzenie postępu nie pojawia się jako niespodziewana kontrola.
Jest częścią wcześniejszego ustalenia.
Najbardziej ryzykowny moment może pojawić się na końcu
Spotkanie trwa godzinę.
Dyskusja jest intensywna.
Wszyscy chcą już kończyć.
Prowadzący mówi:
— Dobra, czyli mamy ustalone.
Właśnie w tym momencie warto na chwilę zwolnić.
Być może mamy dopiero wspólne rozumienie kierunku.
Nie mamy jeszcze zobowiązania.
Pomocne mogą być proste pytania:
— Co z tego bierzesz na siebie?
— Jak rozumiesz swój następny krok?
— Jaki termin jest realny?
— Czy widzisz coś, co może zatrzymać realizację?
— Czy ktoś rozumie to ustalenie inaczej?
Takie pytania czasem ujawniają coś niewygodnego.
Lepiej jednak usłyszeć:
— Nie dam rady zrobić tego do piątku.
na spotkaniu,
niż:
— Nie zrobiłem, bo od początku wiedziałem, że się nie da.
tydzień później.