Odporność. Co zrobić, kiedy pomoc wciąż nie nadchodzi? — skalisty brzeg i morze

Na Wyspie Słoniowej polarnicy wydrążyli w lodowcu schronienie. Zajęło im to kilka dni. Kiedy ludzie wreszcie weszli do środka, ciepło ich ciał zaczęło topić lód. Zamiast suchego miejsca do spania mieli wodę kapiącą ze stropu. George Marston i Lionel Greenstreet zaproponowali, żeby położyć obie łodzie dnem do góry na kamiennych ścianach. Frank Wild się zgodził. Tak powstała chata. Z czasem znalazło się w niej miejsce na piec. Z tłuszczu foki i skrawków bandaża zrobili lampki. Wieczorem można było nawet poczytać.

Na wyspie zostało dwudziestu dwóch ludzi. Dowodził nimi zastępca szefa wyprawy. Część załogi miała odmrożenia. Ernest Shackleton popłynął po pomoc, ale nikt na wyspie nie wiedział, jak długo potrwa jego nieobecność. Ludzie wypatrywali statku, polowali i utrzymywali gotowość do ewakuacji. Rozmawiali też o tym, co zjedzą, kiedy wrócą. Thomas Orde-Lees miał już po uszy mięsa i chciał przede wszystkim owsianki, chleba z masłem i dżemu. Potrafili się jeszcze z tego śmiać. „Yelcho” dotarł do nich 30 sierpnia, ponad cztery miesiące po odpłynięciu „Jamesa Cairda”.

W historii oczekiwania na ratunek łatwo zapamiętać upór i optymizm Franka Wilda. Mnie interesuje również to, jak korzystał z pomysłów ludzi i organizował codzienność podczas czekania. Wykorzystanie pomysłu na schronienie pozwoliło poprawić warunki życia, choć nadal nie było wiadomo, kiedy nadejdzie ratunek. Zespół miał udział w zmianie, której skutki odczuwał każdego dnia.

Przeniesienie do biznesu. Przykład

W firmie uruchomiono nowy system. Zespół obsługi miał przez dwa tygodnie pracować w trybie podwyższonej gotowości. Mija miesiąc. Liczba nowych zgłoszeń spada, lecz Marta, która zna obejście najczęstszego błędu, nadal odbiera telefony po dyżurze. Część zamkniętych spraw wraca następnego ranka. Kierownik słyszy, że ludzie jeszcze trochę wytrzymają.

„Jeszcze wytrzymamy” niewiele mówi o koszcie pracy

Warto sprawdzić, co kryje się pod tą deklaracją. Dobrym początkiem będzie rozmowa z Martą.

„Wczoraj po osiemnastej trzy osoby prosiły Cię o pomoc. Chcę zrozumieć, przy czym bez Ciebie nie mogły ruszyć dalej. Czy możemy wspólnie prześledzić jedno takie zgłoszenie?”.

Marta odpowiada, że opisywała już problem. Od dwóch tygodni słyszy, że trzeba jeszcze chwilę poczekać. Szef może w tym momencie zacząć wyjaśniać, jak wiele sam zrobił, żeby przyspieszyć naprawę. Może też wrócić do tego, z czym Marta mierzy się każdego dnia.

„Zgłaszałaś to i nadal kończysz pracę wieczorem. Co najbardziej utrudnia Ci zamknięcie dyżuru?”

Takiej rozmowy potrzebują również pozostali. Pracownik dzwoniący do Marty może mieć instrukcję, ale nie mieć dostępu do funkcji potrzebnej do jej wykonania. Inny może przez cały dzień wracać do zgłoszeń błędnie oznaczonych jako zamknięte. Zanim szef zaproponuje zmianę grafiku, powinien poznać pracę, która rzeczywiście zajmuje ludziom czas.

Zmiana organizacji pracy wymaga miejsca w planie

Po tych rozmowach kierownik ma konkretny materiał na spotkanie.

„Zobaczyliśmy, że trzy typy spraw zajmują nam większość popołudnia. Dwie osoby regularnie pracują po dyżurze. Zależy mi, żebyśmy wspólnie ustalili, co zmienimy od poniedziałku, żeby kończyć pracę w uzgodnionych godzinach”.

Ludzie mogą zaproponować wspólne opracowanie odpowiedzi na powtarzające się zgłoszenia, poprawienie statusów albo wydzielenie czasu na trudniejsze sprawy. Warto zapytać, co da największą ulgę i co będzie potrzebne do wykonania pomysłu. Jeśli przygotowanie odpowiedzi ma zająć trzy godziny, te godziny muszą znaleźć się w planie pracy.

Szef podejmuje decyzję o tym, które zadania zostaną przesunięte. Może ograniczyć dodatkowe zestawienia, uzgodnić późniejszy termin mniej pilnych zgłoszeń albo wystąpić o czasowe wsparcie. Powinien też wziąć odpowiedzialność za uzgodnienia z osobami, które wcześniej oczekiwały tych prac. Inaczej zespół nadal będzie otrzymywał ponaglenia dotyczące odłożonych zadań.

„Do piątku odkładamy zestawienie, które przygotowujecie codziennie. Uzgodnię to z odbiorcą raportu. Odzyskany czas przeznaczymy na sprawy wracające do obsługi. W piątek sprawdzimy, ile z nich udało się zamknąć i czy ubyło telefonów po dyżurze”. Ludzie mogą zobaczyć, jak ich uwagi wpłynęły na organizację pracy.

Dyżur powinien mieć rzeczywisty koniec

Przy przedłużających się trudnościach kontakt z najbardziej doświadczoną osobą łatwo staje się domyślnym rozwiązaniem. Koledzy dzwonią, ponieważ wcześniej Marta zawsze odbierała. Ona odbiera, ponieważ wie, że inaczej klient pozostanie bez odpowiedzi.

Szef powinien wspólnie z ludźmi ustalić, co będzie działo się z taką sprawą po zakończeniu jej dyżuru. Kto ją przejmie? Które przypadki wymagają natychmiastowej reakcji? Które można podjąć rano? Pracownik na późniejszej zmianie potrzebuje dostępu do danych i osoby wyznaczonej do wsparcia. Marta potrzebuje wiedzieć, że przekazanie sprawy pozwala jej zakończyć pracę.

Warto przejść przez jedno rzeczywiste zgłoszenie. Można poprosić osobę przejmującą dyżur, żeby pokazała, co zrobi i gdzie może utknąć. Jeżeli pracownikowi brakuje uprawnień w systemie, szef pomaga je uzyskać. Jeśli obsada jest zbyt mała, wraca do zakresu obsługi i dostępnych zasobów. Sam zapis w grafiku wymaga jeszcze sprawdzenia, czy ludzie mogą na jego podstawie pracować.

Te zasady dotyczą także przełożonego. Gdy wieczorem wyśle Marcie wiadomość z prośbą o pilną pomoc, znów zaangażuje ją w pracę po godzinach. Powinien korzystać z uzgodnionego sposobu wsparcia. Jeśli sytuacja wyjątkowo wymaga pracy po godzinach, musi uwzględnić ją w organizacji kolejnego dnia.

Brak terminu naprawy nie zwalnia z przekazania informacji

Pracownicy mogą zapytać, kiedy system zacznie działać poprawnie. Jeśli kierownik nie ma potwierdzonego terminu, powinien powiedzieć, kiedy wróci z kolejną informacją i jakie sprawy do tego czasu wyjaśni.

„W czwartek rozmawiam z zespołem wdrożeniowym o poprawce. Po spotkaniu przekażę wam ustalenia. Do tego czasu pracujemy według uzgodnionych dyżurów”.

Gdy w czwartek termin nadal pozostaje nieznany, ta rozmowa również powinna się odbyć. „Nie dostałem potwierdzenia daty. Wiemy już, które błędy obejmie poprawka. Przy pozostałych błędach nadal będziemy korzystać z uzgodnionych obejść. Sprawdźmy wspólnie, jak zadziałał nasz grafik”. Dzięki temu zespół może ocenić własne położenie na podstawie aktualnych informacji.

W piątek warto zapytać ludzi, co zmieniło się w ich pracy. Marta może potwierdzić, że od trzech dni kończy dyżur o czasie. Zastępca może pokazać dwa zgłoszenia, przy których wciąż potrzebuje pomocy. Szef ma wtedy podstawę, żeby podtrzymać skuteczne ustalenia i poprawić te, które nadal obciążają zespół.

Dobre praktyki we współpracy szefa z zespołem

Frank Wild przyjął pomysł ludzi, który poprawił ich codzienne warunki na wyspie. W firmie podobne znaczenie może mieć usunięcie przeszkody, przez którą pracownik codziennie zostaje po godzinach. Pracownicy widzą wtedy, że rozmowa o trudnościach prowadzi do zmiany, a szef wraca, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście im pomogła. Z takich doświadczeń buduje się gotowość do dalszej wspólnej pracy.