Strona główna · Artykuły
MERYTORYCZNY SPRZECIW • ARTYKUŁ

Nie zgadzasz się z pomysłem współpracownika. Jak zakwestionować pomysł, nie uderzając w osobę, która go zgłosiła?

Jak powiedzieć „nie zgadzam się”, żeby rozmowa została przy pomyśle, a nie przeszła na poziom osoby? Liczy się precyzja sprzeciwu.

Współpraca i komunikacja4 MIN CZYTANIA

– Moim zdaniem powinniśmy zmienić sposób raportowania i uprościć cały proces.

– To nie ma sensu.

Cisza.

Osoba, która zgłosiła pomysł, przestaje mówić. Ktoś inny patrzy w laptop. Po chwili rozmowa wraca na tory, ale coś już się zmieniło.

Teoretycznie padła tylko opinia o rozwiązaniu. W praktyce druga osoba mogła usłyszeć znacznie więcej: „Twój pomysł jest słaby”. A czasem nawet: „Nie bardzo wiesz, o czym mówisz”.

To jeden z częstszych problemów w pracy zespołowej. Chcemy zakwestionować pomysł, argument albo założenie, a osoba, która go zgłosiła, odbiera to jak ocenę siebie.

Problem zaczyna się od skrótu

W codziennej pracy używamy skrótów: „To się nie uda”, „To jest za drogie”, „Ten pomysł jest nierealny”, „To nie ma sensu”.

Te zdania są szybkie. Czasem nawet trafne. Problem polega na tym, że nie pokazują dlaczego. Druga osoba dostaje ocenę, ale nie dostaje jeszcze materiału do rozmowy.

Wtedy łatwo przejść z poziomu „Czy ten pomysł jest dobry?” na poziom „Czy ja mam rację, czy Ty?”.

Im bardziej kategoryczne zdanie, tym mniej miejsca na rozmowę

Porównajmy: „Ten pomysł się nie sprawdzi” oraz „Mam wątpliwość co do terminu. Przy obecnych zasobach nie widzę, jak mielibyśmy wdrożyć to do końca miesiąca”.

W pierwszym przypadku osoba, która zgłosiła pomysł, może zacząć bronić całej propozycji. W drugim wiadomo, czego konkretnie dotyczy wątpliwość.

Zakwestionuj założenie, nie osobę

Wiele pomysłów opiera się na jakimś założeniu: klienci będą chcieli korzystać z nowego rozwiązania, zespół poradzi sobie bez dodatkowego szkolenia, wdrożenie potrwa dwa tygodnie.

Zamiast „Jesteś zbyt optymistyczny” lepiej zapytać: „Na czym opieramy założenie, że dwa tygodnie wystarczą?”.

Pierwsze zdanie ocenia osobę. Drugie testuje przesłankę.

Nie każda wątpliwość musi być od razu kontrpropozycją

Czasem wystarczy dobrze nazwać ryzyko: „Widzę problem w tym, że cały proces zależy od jednej osoby”, „Mam wątpliwość, czy klient zaakceptuje ten termin”, „Nie jestem pewien, czy mamy dane, które potwierdzają tę tezę”.

Dobra współpraca potrzebuje nie tylko propozycji. Potrzebuje również dobrze sformułowanych wątpliwości.

Pytanie nie zawsze jest łagodniejsze

„Naprawdę uważasz, że to zadziała?” albo „A kto niby ma to zrobić?” formalnie są pytaniami, ale w praktyce brzmią jak ocena.

Pytanie pomaga dopiero wtedy, kiedy naprawdę otwiera rozmowę: „Co musiałoby się wydarzyć, żeby ten termin był realny?”, „Na jakich danych opieramy ten wybór?”, „Jak chcesz zabezpieczyć ryzyko, że zespół nie zaakceptuje tej zmiany?”.

Warto powiedzieć, gdzie dokładnie się nie zgadzasz

Nie: „Nie zgadzam się z tym pomysłem”. Lepiej: „Zgadzam się z celem, ale mam wątpliwość co do sposobu wdrożenia”. Albo: „Sam kierunek rozumiem. Nie jestem przekonany do założenia, że zespół zrobi to bez dodatkowego wsparcia”.

To pozwala zachować wspólny grunt i pokazać dokładnie, gdzie zaczyna się różnica.

Najgorszy moment na ocenę osoby

„Zawsze wszystko komplikujesz”, „Ty zawsze widzisz problem”, „Jak zwykle jesteś zbyt ostrożny” przenoszą rozmowę z treści na osobę.

Jeżeli chcemy utrzymać rozmowę merytoryczną, warto wracać do konkretu: „Zostańmy przy tym jednym założeniu”, „Chodzi mi konkretnie o koszt wdrożenia”, „Moja wątpliwość dotyczy terminu, nie samego kierunku”.

Alternatywa jest najmocniejsza wtedy, gdy odpowiada na konkretną wątpliwość

Lepsza alternatywa wynika z wcześniej nazwanej obawy: „Skoro największym ryzykiem jest termin, może wdrożymy to najpierw w jednym dziale zamiast od razu w całej firmie?”.

Wtedy propozycja nie jest kontratakiem. Jest odpowiedzią na problem.

Nie chodzi o to, żeby mówić „miękko”

Można powiedzieć wprost: „Nie zgadzam się z tym założeniem”, „Nie widzę podstaw do takiego wniosku”, „Uważam ten termin za nierealny”.

Kluczowe jest to, co następuje później: dlaczego, na podstawie czego i co konkretnie budzi wątpliwość.

Dobra rozmowa pozwala pomysłowi przetrwać krytykę

Zespół, w którym wszyscy szybko się zgadzają, nie musi być zespołem dobrze współpracującym. Potrzebujemy ludzi, którzy potrafią powiedzieć „Nie jestem przekonany” albo „Widzę tutaj ryzyko”, a jednocześnie zrobić to tak, żeby osoba, która zgłosiła pomysł, nadal chciała z nimi rozmawiać.

Do zapamiętania

Kiedy nie zgadzasz się z pomysłem współpracownika, przejdź przez pięć kroków: pomysł, wątpliwość, argument, pytanie, alternatywa.

Można mocno zakwestionować pomysł i jednocześnie nie uderzać w osobę, która go zgłosiła. W dobrej współpracy sprzeciw nie kończy rozmowy. Pomaga ją doprecyzować.

Do zapamiętania

Merytoryczny sprzeciw staje się łatwiejszy do przyjęcia, gdy precyzyjnie pokazujesz, czego dotyczy i na czym go opierasz.

POMYSŁ

Co dokładnie zostało zaproponowane?

WĄTPLIWOŚĆ

Który element budzi Twój sprzeciw?

ARGUMENT

Na czym opierasz swoją ocenę?

PYTANIE

Co warto jeszcze sprawdzić lub doprecyzować?

ALTERNATYWA

Czy istnieje inne rozwiązanie odpowiadające na to ryzyko?

Można mocno zakwestionować pomysł i jednocześnie nie uderzać w osobę, która go zgłosiła.

← Wróć do artykułów