Strona główna · Studia przypadków
SAMODZIELNOŚĆ PRACOWNIKA • STUDIUM PRZYPADKU

„Nie wiem, czy sobie z tym poradzę”. Co odpowiadasz pracownikowi?

Pracownik dostaje trudniejsze zadanie i sygnalizuje niepewność. Motywujesz, przejmujesz część zadania czy najpierw diagnozujesz źródło obawy?

Zarządzanie

Sytuacja

01

Marta jest specjalistką w zespole sprzedaży. Od kilku miesięcy dobrze prowadzi bieżące rozmowy z klientami, zna ofertę i sprawnie radzi sobie z typowymi pytaniami.

Jej szef chce zrobić kolejny krok.

– Chciałbym, żebyś w przyszłym tygodniu samodzielnie poprowadziła spotkanie z jednym z naszych kluczowych klientów.

Marta milknie na moment.

– Sama?

– Tak. Znasz temat i pracowałaś przy tym projekcie od początku.

– Nie wiem, czy sobie z tym poradzę. To jednak ważny klient.

Szef widzi, że Marta jest wyraźnie spięta. Z jednej strony chce ją rozwijać i dać jej więcej odpowiedzialności. Z drugiej nie chce zostawić jej z zadaniem, do którego nie jest gotowa.

Co powinien zrobić?

Twoja decyzja

02

Co robisz?

Co tak naprawdę dzieje się w tej sytuacji?

03

Zdanie „Nie wiem, czy sobie z tym poradzę” nie mówi jeszcze, czego pracownikowi brakuje.

Może oznaczać brak wiedzy, brak doświadczenia, niejasne granice decyzyjności albo zwykłe napięcie przed pierwszym trudniejszym zadaniem.

Jeżeli szef zareaguje zbyt szybko, łatwo pomylić potrzebę wsparcia z potrzebą przejęcia odpowiedzialności.

Najpierw warto sprawdzić, co dokładnie stoi za niepewnością. Dopiero potem zdecydować, czy pracownik potrzebuje instrukcji, próby, konkretnej informacji, obecności lidera czy po prostu przestrzeni do działania.

Pułapka

04

Automatyczne „Dasz radę” albo szybkie przejęcie trudniejszej części.

Pierwsze może nie odpowiadać na realny brak kompetencji. Drugie może utrwalać przekonanie, że przy ważnych zadaniach pracownik nadal potrzebuje szefa.

Jeszcze inną pułapką jest utożsamienie samodzielności z pozostawieniem pracownika samego. Rozwój nie polega ani na wyręczaniu, ani na rzucaniu na głęboką wodę bez sprawdzenia gotowości.

Co powiedzieć?

05

Konkretny język, którego można użyć w realnej rozmowie.

MartaNie wiem, czy sobie z tym poradzę. To jednak ważny klient.
SzefCo konkretnie budzi Twoją obawę?
MartaSam początek spotkania raczej mam poukładany. Bardziej martwię się, że zaczną rozmawiać o warunkach, których nie mogę zatwierdzić.
SzefCo chciałabyś wtedy zrobić?
MartaPowiedzieć, że wrócę z odpowiedzią po konsultacji.
SzefDobrze. Do jakiego momentu czujesz się komfortowo, żeby prowadzić rozmowę samodzielnie?
MartaMyślę, że całość dam radę poprowadzić. Potrzebuję tylko jasności, czego mogę się podjąć na miejscu, a z czym mam wrócić do Ciebie.
SzefTo ustalmy to teraz. Spotkanie prowadzisz Ty. W sprawach warunków wykraczających poza uzgodniony zakres nie podejmujesz decyzji od razu. Mówisz, że wrócisz z odpowiedzią.
MartaTo mi wystarczy.
SzefDobrze. W środę przejdziemy jeszcze przez Twoje przygotowanie i reszta jest po Twojej stronie.

Dobra praktyka

06
OBAWA

Czego konkretnie pracownik się obawia?

GOTOWOŚĆ

Co już potrafi i jaki ma pomysł?

WSPARCIE

Czego konkretnie potrzebuje od lidera?

SAMODZIELNY KROK

Co nadal pozostaje po stronie pracownika?

Celem nie jest usunięcie całej niepewności. Celem jest takie dobranie wsparcia, żeby pracownik mógł wykonać zadanie samodzielnie i po kolejnym podobnym zadaniu potrzebował lidera trochę mniej.

← Wróć do studiów przypadków