Oferta została wysłana w poniedziałek.
W środę handlowiec pisze:
– Dzień dobry, chciałem dopytać, czy miał Pan już okazję zapoznać się z ofertą?
Cisza.
W piątek dzwoni.
– Dzień dobry, wracam w sprawie przesłanej propozycji.
Klient odbiera.
– Tak, mam ją. Jeszcze nie miałem czasu dokładnie przeczytać.
– Rozumiem. To kiedy mogę wrócić?
– Może w przyszłym tygodniu.
Tydzień później sytuacja wygląda podobnie.
Kontakt jest.
Proces sprzedaży stoi.
Sam follow-up nie tworzy postępu
Handlowcy często traktują follow-up jak obowiązek.
Oferta wysłana.
Trzeba się przypomnieć.
Telefon.
Mail.
Kolejny telefon.
Problem polega na tym, że samo przypomnienie nie daje klientowi nowego powodu, żeby wrócić do rozmowy.
Jeżeli podczas pierwszego kontaktu klient nie widział jeszcze wystarczającej wartości albo temat nie był dla niego pilny, zdanie:
– Wracam z pytaniem, czy miał Pan okazję zapoznać się z ofertą
najczęściej tego nie zmieni.
Handlowiec przypomina o istnieniu dokumentu.
Klient nadal nie ma powodu, żeby nadać mu wyższy priorytet.
„Czy zapoznał się Pan z ofertą?” to wygodne pytanie
Jest proste.
Naturalne.
Nie wymaga szczególnego przygotowania.
Tyle że klient może na nie odpowiedzieć równie łatwo:
– Jeszcze nie.
– Tak, ale muszę to przemyśleć.
– Nie miałem czasu.
– Proszę odezwać się później.
Rozmowa zatrzymuje się wtedy na poziomie statusu.
Czy klient przeczytał?
Czy nie przeczytał?
Czy miał czas?
Czy nie miał?
To nie jest najważniejsza informacja.
Znacznie ważniejsze jest to, czy coś po stronie klienta się zmieniło.
Dobry follow-up wraca do problemu, nie do dokumentu
Jeżeli podczas wcześniejszej rozmowy klient powiedział:
– Największym problemem są opóźnienia.
to właśnie do tego warto wrócić.
Nie:
– Czy przeczytał Pan ofertę?
Tylko:
– Podczas naszej rozmowy mówił Pan, że największym problemem są opóźnienia i brak przewidywalności. Chciałbym wrócić właśnie do tego. Czy ten temat nadal jest aktualny?
To jest inna rozmowa.
Handlowiec nie przypomina o sobie.
Wraca do problemu klienta.
Może też dodać nowy element:
– Po naszej rozmowie sprawdziłem, jak podobny temat rozwiązaliśmy u klienta o podobnej specyfice. Kluczowe było nie samo skrócenie czasu, ale większa przewidywalność. Chciałbym sprawdzić, czy u Państwa to również ma znaczenie.
Teraz pojawia się powód, żeby rozmawiać.
Follow-up powinien coś wnosić
Nie zawsze musi to być nowa informacja.
Wartość może polegać na:
doprecyzowaniu wcześniejszego problemu,
pokazaniu nowego ryzyka,
dodaniu przykładu,
zadaniu pytania, którego wcześniej nie było,
zwróceniu uwagi na konsekwencję,
zaproponowaniu alternatywy.
Przykładowo:
– Wspominał Pan, że temat będzie wracał przy planowaniu przyszłego kwartału. Czy ten moment już się zaczął?
albo:
– Po naszej rozmowie pomyślałem o jeszcze jednej rzeczy. Czy przy wyborze rozwiązania większe znaczenie ma dla Państwa koszt czy możliwość szybkiej reakcji w sytuacji awaryjnej?
albo:
– Rozmawialiśmy o dwóch wariantach. Który z nich jest dziś bliższy temu, czego potrzebujecie?
Każde z tych pytań przesuwa rozmowę dalej.
Cisza też jest informacją
To nie znaczy, że zawsze trzeba się wycofać.
Nie znaczy również, że klient na pewno nie jest zainteresowany.
Cisza może oznaczać różne rzeczy.
Temat stracił priorytet.
Pojawiły się inne decyzje.
Klient porównuje oferty.
Nie ma wewnętrznej zgody.
Nie widzi wystarczającej wartości.
Nie chce powiedzieć „nie”.
Handlowiec nie powinien zgadywać.
Powinien sprawdzić.
Może powiedzieć:
– Nie chcę wracać do Pana kolejnym przypomnieniem. Chciałbym tylko sprawdzić jedną rzecz: czy ten temat nadal jest po Państwa stronie aktywny, czy lepiej zamknąć go na teraz?
To zdanie robi dwie rzeczy.
Daje klientowi przestrzeń.
Daje handlowcowi informację.
Czasami warto zamknąć temat
To bywa trudne.
Zwłaszcza gdy handlowiec zainwestował czas w rozmowę, analizę i ofertę.
Pojawia się pokusa:
„Może jeszcze jeden telefon.”
„Może jeszcze jeden mail.”
„Może za dwa tygodnie.”
Tyle że aktywny pipeline nie powinien być zbiorem wszystkich klientów, którzy kiedyś powiedzieli:
– Proszę wysłać ofertę.
Jeżeli klient nie odpowiada, nie angażuje się i nie potwierdza kolejnego kroku, warto w pewnym momencie nazwać sytuację.
– Nie chcę niepotrzebnie wracać do Pana z kolejnymi wiadomościami. Jeżeli temat nie jest teraz aktualny, możemy go zamknąć i wrócić do niego w lepszym momencie.
To nie jest rezygnacja ze sprzedaży.
To porządkowanie procesu.
Follow-up zaczyna się wcześniej, niż myślimy
Najlepszy follow-up często powstaje jeszcze przed wysłaniem oferty.
Jeżeli podczas pierwszej rozmowy ustaliliśmy:
– co jest ważne,
– po czym klient oceni propozycję,
– kto będzie uczestniczył w decyzji,
– kiedy wracamy do rozmowy,
to późniejszy kontakt jest dużo prostszy.
Nie pytamy:
– Czy miał Pan okazję?
Wracamy do konkretnego ustalenia:
– Umówiliśmy się, że po spotkaniu zarządu wrócimy do tematu kosztów. Jak zakończyła się ta rozmowa?
To jest konsekwencja procesu.
Nie przypomnienie.
Nie każdy follow-up musi kończyć się sprzedażą
Czasami celem kolejnego kontaktu będzie:
potwierdzenie potrzeby,
odkrycie nowego ryzyka,
dotarcie do kolejnej osoby decyzyjnej,
zmiana wariantu,
ustalenie terminu,
zamknięcie tematu.
To również jest postęp.
Problem pojawia się wtedy, gdy kolejne kontakty nie zmieniają niczego.
Handlowiec wysyła wiadomość.
Klient odpowiada: „wróćmy później”.
Handlowiec zapisuje kolejną datę.
Po dwóch tygodniach historia się powtarza.
Proces trwa.
Decyzja nie przybliża się ani o krok.