Strona główna · Artykuły
DECYZJE • ARTYKUŁ

Zespół nie musi zgadzać się z Twoją decyzją. Musi wiedzieć, co dalej

Nie każda decyzja lidera spotka się z akceptacją zespołu. Problem zaczyna się wtedy, gdy po jej podjęciu nadal prowadzimy rozmowę tak, jakby wszystko było jeszcze do negocjacji. Warto wtedy rozdzielić dwie rzeczy: samą decyzję i sposób jej wdrożenia.

Zarządzanie4 MIN CZYTANIA

Kierownik wchodzi na spotkanie z decyzją, która zapadła dzień wcześniej.

Od przyszłego miesiąca zespół ma pracować według nowego standardu. Zmienia się sposób raportowania, część dotychczasowych ustaleń przestaje obowiązywać, a kilka osób będzie musiało zmienić swoje przyzwyczajenia.

Decyzja nie jest jego pomysłem. Sam również nie jest nią zachwycony.

Wie jednak, że musi ją wdrożyć.

Zaczyna ostrożnie:

– Słuchajcie, pojawił się taki pomysł, żebyśmy od przyszłego miesiąca trochę inaczej raportowali…

Po kilku minutach rozmowy nie wiadomo już, czy decyzja rzeczywiście zapadła, czy dopiero jest dyskutowana.

Jedna osoba mówi, że nowy sposób zabierze za dużo czasu. Druga przekonuje, że obecne rozwiązanie działa dobrze. Ktoś proponuje pozostawienie starego systemu jeszcze przez dwa miesiące.

Kierownik tłumaczy. Uzasadnia. Odpowiada na kolejne argumenty.

Po czterdziestu minutach wszyscy są zmęczeni, a jedna osoba pyta:

– To w końcu od kiedy mamy to robić?

Właśnie tutaj zaczyna się problem.

Nie każda rozmowa jest negocjacją

Liderzy chcą angażować ludzi w decyzje. To dobry kierunek.

Problem pojawia się wtedy, gdy angażowanie zaczyna się dopiero po tym, jak decyzja została już podjęta.

Pytanie: „Co o tym sądzicie?” może wtedy zabrzmieć jak zaproszenie do negocjacji.

Zespół przedstawia argumenty. Lider odpowiada. Pojawiają się kolejne kontrargumenty. Po chwili rozmowa nie dotyczy już sposobu wdrożenia decyzji, ale tego, czy sama decyzja jest właściwa.

Nie oznacza to, że lider powinien powiedzieć: „Tak będzie i koniec.”

Chodzi o coś innego.

O czytelność.

Najpierw odpowiedz sobie na dwa pytania

Przed rozmową z zespołem warto ustalić:

Co zostało już zdecydowane?

Na co nadal mamy wpływ?

Przykładowo: standard raportowania może być niezmienny.

Do rozmowy nadal może pozostać sposób jego wdrożenia, podział odpowiedzialności, organizacja dodatkowej pracy, problemy, które mogą pojawić się po drodze, oraz wsparcie potrzebne zespołowi.

Decyzja pozostaje decyzją.

Sposób jej wdrożenia nie musi być wyłącznie pomysłem lidera.

Takie rozdzielenie zatrzymuje renegocjowanie tego, co zostało już przesądzone, a jednocześnie pozostawia ludziom realną przestrzeń wpływu.

„Nie zgadzam się”

Kiedy pracownik mówi: „Nie zgadzam się z tą decyzją”, naturalnym odruchem lidera jest przedstawienie kolejnego argumentu.

Pracownik odpowiada swoim.

Lider przedstawia następny.

Po chwili rozmowa przypomina spór dwóch prawników.

Jeżeli decyzja nie może się zmienić, nie trzeba jej wygrywać.

Dużo ważniejsze jest zrozumienie, co znajduje się pod stanowiskiem pracownika.

Czy obawia się dodatkowego obciążenia?

Ryzyka utraty jakości?

Ograniczenia samodzielności?

Odpowiedzialności za efekt, na który nie będzie miał pełnego wpływu?

Warto zapytać:

– Co jest dla Ciebie w tej decyzji najtrudniejsze?

– Przed czym chciałbyś się zabezpieczyć?

– Na czym najbardziej Ci zależy?

– Co Twoim zdaniem możemy stracić, wdrażając tę zmianę?

Takie pytania nie otwierają ponownie decyzji.

Otwierają rozmowę o interesach i ryzykach związanych z jej wdrożeniem.

Zrozumienie nie oznacza zgody

Pracownik mówi: „Obawiam się, że przy obecnej liczbie klientów ten raport zabierze mi dodatkową godzinę dziennie.”

Lider nie musi wycofywać decyzji.

Może odpowiedzieć: „Rozumiem, że największym problemem jest dla Ciebie dodatkowy czas potrzebny na raportowanie.”

Następnie może dodać: „Sama decyzja o wprowadzeniu standardu zostaje. Zastanówmy się natomiast, co możemy zrobić, żeby ograniczyć czas potrzebny na jego przygotowanie.”

Pracownik został usłyszany.

Nie otrzymał jednak fałszywego sygnału, że decyzja może zostać cofnięta.

Czytelność nie wyklucza partnerstwa.

Czasami jest wręcz jego warunkiem.

Odpowiedzialność za decyzję nie kończy się na szefie

Lider odpowiada za zakomunikowanie decyzji, pokazanie jej sensu, określenie granic rozmowy i wysłuchanie zespołu.

Nie oznacza to jednak, że musi samodzielnie wymyślić wszystkie szczegóły wdrożenia.

Może powiedzieć: „Decyzja obowiązuje od pierwszego listopada. Chciałbym teraz, żebyśmy wspólnie zastanowili się, co musimy zrobić, żeby wdrożyć ją bez utraty jakości obsługi klientów.”

Zespół nie decyduje już, czy zmianę wdrożyć.

Może natomiast mieć wpływ na to, jak to zrobić.

W tym miejscu pojawia się przestrzeń na odpowiedzialność pracowników.

Dobra rozmowa o trudnej decyzji nie kończy się zgodą

Pracownik mówi: „Dobra, rozumiem.”

Lider odczuwa ulgę.

Tyle że „rozumiem” nie oznacza jeszcze: „wiem, co mam zrobić”.

Na końcu rozmowy warto więc ustalić:

Co robimy?

Kto bierze za to odpowiedzialność?

Od kiedy?

Po czym poznamy, że rozwiązanie działa?

Trudna decyzja zaczyna żyć dopiero po spotkaniu.

Właśnie wtedy okazuje się, czy została rzeczywiście wdrożona.

Do zapamiętania

Zespół nie musi zgadzać się z każdą decyzją lidera. Potrzebuje natomiast wiedzieć:

  • co zostało już zdecydowane,
  • na co nadal ma wpływ,
  • za co bierze odpowiedzialność.

Czasami przywództwo polega na angażowaniu ludzi w decyzję. Czasami na czytelnym powiedzeniu: „Ta decyzja już zapadła. Porozmawiajmy o tym, jak najlepiej ją wdrożyć.”

← Wróć do artykułów