Decyzje w kryzysie. Najbliższy port był pod wiatr — wzburzone morze

Na Wyspie Słoniowej Ernest Shackleton rozłożył mapę. Kapitan Frank Worsley czyścił kieszonkowy kompas, a zastępca dowódcy Frank Wild szykował się do zapalenia fajki. Na mapie bliżej było do Przylądka Horn i na Falklandy. Kapitan zwrócił uwagę na wiatr. W małej łodzi trudno byłoby się tam przedostać pod wiatr. Georgia Południowa leżała znacznie dalej, lecz na tej trasie wiatr mógł im pomóc.

Na wyspie też można było zostać. Nadchodziła jednak zima. Zwierząt, od których zależały zapasy, ubywało, a pak lodowy mógł odciąć dostęp do brzegu. Z każdym dniem możliwości opuszczenia wyspy mogły być mniejsze. Dowódca wybrał Georgię Południową i największą z łodzi, „Jamesa Cairda”. Kapitan miał nawigować, a zastępca dowódcy został wyznaczony do kierowania ludźmi na wyspie. 24 kwietnia 1916 roku sześciu polarników wyruszyło po pomoc. Dwudziestu dwóch zostało na wyspie.

Można dzisiaj spojrzeć na tę mapę i uznać, że kierunek był oczywisty. Łatwiej to zrobić, kiedy znamy wynik rejsu. Podczas narady doświadczenie kapitana pozwoliło dostrzec trudność, której sama odległość na mapie nie pokazywała. Dowódca musiał uwzględnić tę opinię, ocenić możliwości i podjąć decyzję. Ludzie, z którymi rozmawiał, mieli później wziąć odpowiedzialność za różne części tego samego przedsięwzięcia.

Przeniesienie do biznesu. Przykład

O ósmej rano w firmie dystrybucyjnej zamówienia przestają wpływać do magazynu. Obsługa klienta wciąż widzi je w systemie. Informatycy mają hipotezę i proszą o pół godziny. Kierownik magazynu proponuje ręczne przygotowanie wysyłki. Opiekunka klientów przypomina o dostawach, które muszą wyjechać dzisiaj.

Pół godziny na sprawdzenie nie oznacza pół godziny do naprawy

Jeśli prowadzisz taką rozmowę, łatwo od razu przyłączyć się do jednej z propozycji. Możesz też poprosić zespół, żeby przez chwilę wspólnie ustalił, na czym każda z nich się opiera.

„Co już sprawdziliście? Co nadal jest przypuszczeniem? Jakiej informacji potrzebujecie od pozostałych, żeby ocenić swój sposób działania?”

Informatyk mówi, że znalazł błąd synchronizacji. To ważne. Nadal jednak trzeba wiedzieć, co oznacza jego prośba o pół godziny. „Po tym czasie będziemy mogli wznowić przesyłanie zamówień czy potwierdzimy dopiero przyczynę?” Szef może wtedy usłyszeć, że naprawa potrwa dłużej, a pół godziny pozwoli wykluczyć jedną z hipotez.

Podobnie warto doprecyzować propozycję magazynu. Z jakiej listy ludzie będą kompletować zamówienia? Kto potwierdzi, że lista jest aktualna? Co się stanie z zamówieniami zrealizowanymi ręcznie, gdy synchronizacja znów zacznie działać? Bez tych odpowiedzi magazyn może przygotować przesyłki, które po naprawie system ponownie skieruje do realizacji.

Zastrzeżenie może uchronić zespół przed kolejnym problemem

Szef skłania się ku ręcznej wysyłce. Kierownik magazynu deklaruje, że zespół sobie poradzi. Informatyk próbuje coś powiedzieć, ale rozmowa przechodzi już do liczby ludzi potrzebnych do kompletowania.

W takim momencie przydaje się krótka pauza. „Widziałem, że chciałeś coś dodać. Co musimy uwzględnić przed uruchomieniem tej wysyłki?” Informatyk wyjaśnia, że po przywróceniu połączenia zamówienia mogą ponownie trafić do realizacji. Teraz zespół może poszukać sposobu oznaczania tych, które wyda ręcznie.

Warto świadomie zaprosić do rozmowy także osobę, której propozycja najmniej pasuje do naszego pomysłu. „Ja skłaniam się ku ręcznej obsłudze najpilniejszych dostaw. Co może sprawić, że ten wariant okaże się niewykonalny?” Takie pytanie wymaga od szefa gotowości, żeby rzeczywiście skorygować wybór. Jeśli każde zastrzeżenie spotka się z tłumaczeniem, dlaczego jednak się uda, ludzie szybko ograniczą swoje uwagi.

Ważne, żeby eksperci wyjaśniali skutki w sposób zrozumiały dla pozostałych. Kierownik magazynu potrzebuje wiedzieć, które zamówienie może pobrać pracownik i jak sprawdzić, czy zostało już wydane. Potrzebuje wiedzieć, jak uniknąć ponownego wydania tego samego zamówienia.

Zespół musi wiedzieć, do kiedy trwa konsultacja

Rozmowa nie może trwać bez końca. Przewoźnik przyjedzie o ustalonej godzinie, a magazyn potrzebuje czasu na przygotowanie przesyłek. Szef powinien ustalić z ludźmi, do kiedy mogą jeszcze sprawdzać możliwości.

„Magazyn musi rozpocząć kompletowanie o wpół do dziewiątej. Do ósmej dwadzieścia IT sprawdzi możliwość wznowienia synchronizacji, a obsługa z magazynem przygotują listę najpilniejszych dostaw. O tej godzinie podejmę decyzję o trybie wysyłki”.

Podczas krótkiej narady okazuje się, że połączenie nadal nie działa. Zespół ma jednak listę dziesięciu zamówień, aktualne stany i uzgodniony sposób odnotowania wydania. Szef może rozstrzygnąć sprawę.

„Uruchamiamy ręczną wysyłkę tych dziesięciu zamówień. Pozostałe czekają. Magazyn zapisuje każde wydanie na wspólnej liście. Przed przywróceniem synchronizacji IT uzgodni z magazynem sposób wyłączenia ich z ponownej realizacji”.

Opiekunka klientów nadal może uważać, że powinno wyjechać więcej przesyłek. Warto wyjaśnić jej, dlaczego decyzja obejmuje właśnie te dziesięć zamówień i co pozwoli dołączyć kolejne. „Dla tych dziesięciu potwierdziliśmy dane i możliwość bezpiecznej obsługi. Kolejne możemy dołączyć, kiedy magazyn i IT potwierdzą takie same warunki”. Dzięki temu opiekunka wie, jakie dane pozwolą wrócić do rozmowy o następnych dostawach.

Po decyzji każdy powinien wiedzieć, co robi dalej

Po wyborze wariantu warto poprosić każdą osobę, żeby powiedziała, co zrobi w najbliższych trzydziestu minutach i czego potrzebuje od innych. Takie krótkie uzgodnienie pozwala wychwycić rozbieżność, zanim zamieni się w kolejną awarię.

Opiekunka zapowiada, że potwierdzi klientom dzisiejszą wysyłkę. Kierownik magazynu wyjaśnia, że dopiero po kompletowaniu będzie wiedział, czy wszystkie dziesięć zamówień jest gotowych. Trzeba więc ustalić, co magazyn musi potwierdzić, zanim obsługa złoży taką obietnicę. Do tego czasu obsługa może podać godzinę kolejnej informacji. Ludzie wspólnie doprecyzowują sposób współpracy, korzystając z podjętej już decyzji.

Szef powinien też umówić moment ponownego sprawdzenia sytuacji i sygnały wymagające wcześniejszego kontaktu.

„O dziewiątej wracamy do liczby przygotowanych zamówień i stanu naprawy. Jeśli wcześniej pojawi się brak towaru albo niezgodność na liście, dajcie, proszę, znać od razu”.

Kiedy pracownik zgłosi taką przeszkodę, warto zacząć od pytania o jej wpływ. Czy zatrzymuje jedno zamówienie, czy podważa możliwość ręcznej obsługi całej listy? Od tej odpowiedzi zależy zakres korekty. Jeśli pracownik słyszy za każdym razem „Przecież już to ustaliliśmy”, przy kolejnej wątpliwości może czekać na naradę, choć właśnie upływa czas na reakcję.

Dobre praktyki we współpracy szefa z zespołem

Frank Worsley wniósł do rozmowy wiedzę o tym, jak wiatr wpłynie na osiągalność celu. W firmie równie istotna może być uwaga magazyniera o czasie kompletowania albo informatyka o podwójnych zamówieniach. Od reakcji szefa zależy, czy pracownicy przekażą takie informacje odpowiednio wcześnie. Od jego decyzji zależy natomiast, czy będą wiedzieli, co robić dalej i kiedy ponownie się z nim skontaktować.